اگر از دوران دبیرستان، در کنار درس هائی که نه تنها هیچ رهنمودی برای زندگی بهینه و خوشبختی انسان ندارد، بلکه هیـچ نقشی هم در رشد و سازندگی و به تعالی رسانیدنِ انسان ندارد ”آیین همسر داری“تدریس میشد، امروزه دیگر اینقدر شاهدِ طلاق های بسیار و گسسته شدنِ زندگی ها و عارضه های ناهنجاری که از این ناحیه بر ما و بر جامعه و خصوصاً بر جوانان تحمیل می شود، نبودیم.
امروزه، دنیایی که فرمانروایان و دیکتاتورها، بوسیله تبلیغ و رسانه های گروهی به مردم نشان می دهند با آنچه که ”واقعیت“ دارد، بسیار متفاوت است.
”استحکامِ خانواده“ بعنوانِ کوچکترین و مهمترین اجتماعِ انسانی از جایگاهی خاص بر خوردار است که متأسفانه همچنان در معرضِ تهدیدها و آسیب های جدّی قـــرار دارد.
بیائیـد ارزش های غلطی را که از ابتــدا توسط خانواده و محیط به ما داده شده، موردِ بازنگری قرار دهیم، و هر چیزی را با ”تفـکر“ و ”تدبّـر“ و ”تعقـل“ بپـذیریم.
مهمترین علت ناهنجاری ها و بالاترین عاملِ آسیبهای اجتماعی ”فقرفرهنگی“ است، زیرا هر مشکلی در هر سطحی و از هر صنفی که مردم و جامعه با آن مواجه هستند به دلیلِ ”فقـرِفرهنگی“ است.
بزرگترین آفتِ دینداری، عدمِ استفاده از ”عقل“ است که موجبِ انحراف، عقب ماندگی و گمراهی مسلمانان گردیده است.
اگر خواهانِ داشتنِ جامعه ای سالم، با نشاط و شاداب، دارایِ شهروندانِ آگاه و مسؤل، و دولتمردانِ متواضع و پاسخگو هستید، باید فرهنگِ ”نقد“ و نقادی را رواج داده و برایِ ”منتقد“ ارزش و احتــرام قایل باشید.
جامعه ناسالم، در میانِ افرادِ آن جامعه، دشمنی، بداخلاقی و بی اعتمادی می آفریند و مانعِ رشد انسان هاست، اما در جامعه سالم، با ایجاد زمینه ای مساعد، به انسان ها امکان می دهد که به یکدیگر ”عشق“ بورزند، و خیرخواه و نیکوکار، و کارآمد و خلّاق باشند.
انسانی که روحِ پاک و تزکیه شده ندارد و از کمالاتِ ”اخلاقی“ و ”انسانی“ بر خوردار نیست، نمی تواند ”دینـدار“ باشد.