کسی که هـدف از خلقتش را می داند و به دیـن و کشـور و ملت اش عشـق می ورزد یقیناً احساس ”مسئولیت“ می کند و بی وقفه در راستای رفع نارسایی ها و مشکلات جامعه و انسان ها تلاش می نماید، ولی اگر ریشه همه این مشکلات و بیچارگی ها را در ”فقر فرهنگی“ ببیند به نظام آموزشی آن کشور توجهی خاص می نماید زیرا بزرگترین و مؤثرترین سازمانِ بنیادی یک کشور که بیشترین و بالاترین مسئولیت را نسبت به بیداری و آگاهی مردم عهده دار است نظام آموزش و پرورش و آموزش عالی است که موضوع آن ”انسان“ است و روش آن ”تعلیم و تربیت“ و سازندگی، و هدفِ آن نیز ”رشد و شکوفائی“ و به تعالی رسیدن انسان، اما در کشور ما…